Vrijdag Schrijfdag - #2

Vandaag is het binnen te doen op mijn vaste schrijfplek. Het is geen terrasjesweer, eerder een herfstdag. Zittend aan een tafeltje aan het raam kijk ik naar buiten.

De hagel valt uit de lucht. Aprilse grillen in maart.

Ik moet denken aan een typisch lente-cliché: de voorjaarsschoonmaak.

Niet echt ‘mijn ding’ en toch doe ik op een of andere manier toch mee.

Opruimen. Ik heb er al heel mijn leven een hekel aan.

Een beetje rommel vind ik best gezellig. In een te cleane omgeving kan ik moeilijker ontspannen. Mijn aandacht gaat naar de ruimte, en plots moet alles in orde zijn en blijven.

Niet opruimen was ooit ook wel een soort protest. Tegen een familie die erg houdt van orde en waarin ik me wat verstikt heb gevoeld.

Maar toch ben ik eraan begonnen.

 Specifiek aan de grote hoeveelheid boeken die ik heb.

Boeken. Ik ben er al heel mijn leven gek op.

En toch.

Toen ik een aantal jaren geleden verhuisde, hebben mijn boeken twee jaar in dozen gezeten. Ik herinner me dat toen ik ze terug uitstalde in mijn bureautje ik daar een dubbel gevoel bij had. Naast de liefde voor lezen, voelde ik ook een zwaarte, ze slepen namelijk ook een hele geschiedenis mee. En ze nemen gewoon ook veel plaats in.

Maar ze kwamen toch terug en het wende ook gewoon.

Tot er laatst iemand op wees tijdens een zoom call. Hoe druk dat overkwam.

Ik voelde het ook opnieuw. Dus ik nam me voor door mijn boeken te gaan.

Welke wilde ik echt houden? En welke zijn klaar om te vertrekken?

Ik kwam mijn hele leven tegen.

Mijn studieboeken psychologie, die ik nooit meer zou raadplegen, maar wilde houden als symbool van iets waar ik vele jaren in geïnvesteerd heb. Die gingen als eerste de doos in.

Mijn lievelingsboek als kind, “Kinderen van Moeder Aarde”.

Toen al droomde ik van een mooiere, zachtere wereld.

De boeken van Thea Beckman blijven.

Boeken over de vele onderwerpen die me ooit boeiden. Hopen romans en thrillers om in een andere wereld te verdwijnen.

Het was zwaar. Zwaarder dan ik dacht. Zo jezelf tegen komen.

Alle dingen die je hebt gedaan en ook alle dingen die je niet hebt gedaan.

Ik heb me er behoorlijk mee geïdentificeerd, met mijn boeken.

Ze staan voor veel werk. Voor willen weten, moeten weten, om me niet dom te voelen.

Voor fantasie en verhalen.

Voor een leven in mijn hoofd. In dat laatste, mijn hoofd, heb ik ruimte nodig.

En zo wordt opruimen, ruimte maken.

Ik voel dat het nodig is.

Voor de nieuwe dingen die gaan komen.

Ik heb er bijna plaats voor.